Wat ik (in het Duits) echt heb geleerd van Bonofa en OneCoin
Ik wilde altijd al zelfstandig zijn. Niet afhankelijk, niet aangewezen op een chef – mijn eigen ding doen. En toen kwam Bonofa.
Degene die mij had uitgenodigd was nota bene mijn toenmalige chef – iemand die ik zeer waardeerde, mijn mentor. Ik was nieuwsgierig, open – en zei zonder er lang over na te denken: ja. De presentatie? Glanzend. Het idee? Geniaal. Producten, een online systeem, verdienmogelijkheden, gemeenschap. Ik was verslaafd – dit was mijn springplank naar zelfstandigheid. En ik stond er voor 100% achter.
Een kennis zei me zelfs: “Alleen al het webinarprogramma is het geld waard.” En ik dacht: Zie je wel – producten, systeem, succes. Wat kan er misgaan?
Ik organiseerde avondbijeenkomsten, reed naar evenementen, nodigde vrienden uit. Het motto was altijd: “Neem iemand mee – wij overtuigen hem wel.” Ik leende geld, investeerde, overtuigde anderen. Ik was ervan overtuigd – dit was mijn weg.
Toen kwam het grote evenement – en daarmee de politie. De recherche stond mee in de zaal, terwijl wij hoogemotiveerd feestten. Later werd gezegd dat het niets rechtstreeks met Bonofa te maken had, maar met andere investeringen die juridisch problematisch waren. Maar hoe dan ook: het was voorbij.
Maar niemand dacht eraan op te geven. „We hebben een opvolger”, klonk het. Het Bonofa-tegoed kon worden overgedragen naar OneCoin – als startkapitaal voor de nieuwe kans. En ditmaal was het nog groter: een coin die beter dan Bitcoin zou zijn. Je hoefde alleen anderen in te schrijven, dan kon je „minen”, er werd „gesplitst”, je saldo groeide – en de zogenaamde waarde van de coins meteen ook.
Er was zelfs een shop – DealShaker – daar kon je producten, huizen, zelfs auto’s betalen met OneCoin. Waanzin.
En toen? Toen was Ruja weg. Gewoon verdwenen. Geen antwoorden, geen uitbetaling. Alles viel uit elkaar. En op een gegeven moment kwam er post van de recherche. Ik moest naar Saarbrücken voor een verhoor – want ik had immers meegedaan. Maar ik was slechts één van de velen die hadden geloofd. Een kleine, beetgenomen niemand.
Daar werd me verteld dat bij de „grote jongens” de telefoons werden afgeluisterd. En dat men zich waarschijnlijk vrolijk over ons kleine gelovigen heeft gemaakt. Ze mogen branden in de hel.
Wat ik er vandaag van heb geleerd
- Als het te goed klinkt, is het dat meestal ook.
- Vertrouwen alleen is niet genoeg – ook mentoren kunnen zich vergissen of zich laten misleiden.
- Een echt product is geen bewijs voor een werkend bedrijfsmodel.
- Netwerkmodellen belonen vaak niet degenen die werken – maar degenen die vroeg anderen overtuigen.
- Hebzucht is stil. Ze vermomt zich als visie.
Ik schaam me niet voor wat er was. Ik was open, ik was moedig, ik was naïef. Vandaag ben ik voorzichtiger – maar niet verbitterd. Ik deel dit verhaal omdat ik weet: er zijn veel mensen daar buiten die iets soortgelijks meemaken. En als er één minder leergeld betaalt doordat hij dit leest – dan was het de moeite waard.
👉 Als je vragen hebt, zelf getroffen bent of wilt uitwisselen: schrijf me. Ik ben geen financieel adviseur. Maar ik ben eerlijk.