Barceló Santiago hotel: zeezicht, vriendelijkheid en een kamerwissel

Zwarte rotsen voor de glazen balustrade, daarachter La Gomera aan de horizon – zo begon ons verblijf in het Barceló Santiago.

Ik sta op het balkon, vlak onder me breken de golven tegen donker vulkaangesteente. Geen zandstrand, geen ligbedden – alleen zee, rots en in de verte de silhouet van La Gomera. Precies zo’n beeld had ik in gedachten toen ik het Barceló Santiago boekte. En toch was het eerste balkon nog niet helemaal het juiste.

De kamerwissel die niemand heeft geweigerd

De eerste kamer had zeezicht – formeel gezien klopte dat. Maar de hoek, de blik bij het wakker worden, de oriëntatie: niet wat we wilden. Puur een kwestie van smaak, geen fout van het hotel. Ik ben naar de receptie gegaan, heb het uitgelegd, en wat er toen gebeurde heeft me echt onder de indruk gebracht: geen aarzeling, geen lang wikken en wegen. De nieuwe kamer was de volgende ochtend klaar. Dat moment heeft de toon gezet voor het hele verblijf – hier neemt men gasten serieus, zonder theater.

Vanaf het nieuwe balkon zie je precies wat mijn eerste foto laat zien: een vooruitstekende rotsformatie van zwart lavasteen, rondom de Atlantische Oceaan, en aan de horizon La Gomera – op heldere dagen zo dichtbij dat je denkt er naartoe te kunnen zwemmen. De glazen balustrade laat daarbij niets aan het zicht onttrekken; je zit op de eenvoudige donkere rietstoelen en kijkt gewoon naar buiten.

Ligging: een oud vissersdorp dat zichzelf opnieuw heeft uitgevonden

Puerto de Santiago aan de westkust van Tenerife was vroeger een vissersdorp – de naam verraadt het nog, het dagelijks leven nauwelijks meer. Tegenwoordig nestelt de plaats zich tegen de ruige steilkust, naadloos samengegroeid met Los Gigantes in het noorden. Het Barceló staat precies aan deze kust: vulkaanrotsen beneden, Atlantische Oceaan ervoor, en vanaf het hotelperceel een blik op beboste berghellingen in het achterland, zoals je die op de derde van mijn foto’s kunt vermoeden – palmbomen, verzorgd groen, daarachter rots en wolken.

De kleine tekst „…eze” aan de gebouwrand op de derde foto – vermoedelijk het hoteleigen zwembad-bargedeelte – heb ik terloops opgemerkt. Op de terraslaag daaronder: pergola’s, parasols, keurig gesnoeide beplanting. Alles ziet er verzorgd uit, zonder steriel te zijn.

Eten en avond: meer dan plichtsbesef

Over het eten valt simpelweg niets te klagen. Ruim, afwisselend, en het niveau klopt. Wie denkt bij hotelbuffetten altijd concessies te moeten doen, wordt hier aangenaam verrast. Het avondprogramma is me bijzonder bijgebleven – dat was werkelijk bijzonder. Geen halfslachtig programma uit plichtsbesef, maar iets wat je graag bekijkt.

Het enige echte knelpunt: de parkeerplaats

Wie met een huurauto komt – en op een vliegveld met zoveel verhuuraanbod als op Tenerife ligt dat voor de hand – moet zich op één ding instellen: het hotel ligt waar het ligt, en parkeerplaatsen in de directe omgeving zijn schaars. Je vindt wel iets, maar je loopt. Dat is geen tekortkoming van het hotel, dat is de realiteit van de ligging. Wie zich daarop instelt, ergert zich niet. Ik had overigens TopCar als verhuurder – betrouwbaar, aan te bevelen, geen verrassingen.

Conclusie: een hotel dat levert wat het belooft – en een beetje meer

Het Barceló Santiago heeft me niet overweldigd met wow-momenten, maar het heeft op elk punt geleverd. Het personeel was doorlopend vriendelijk en attent, niet geforceerd, maar gewoon toegewijd. De kamerwissel, het goede eten, het avondprogramma, en dan die blik – op donkere rotsen, blauw water, een eenzame zeilboot in de verte en La Gomera aan de horizon. Sommige beelden prenten zich in, en dit is er zo één.