Traumschleife Der Hochwälder wandeling: stuwmeer, riet en stille bospaden

De Traumschleife Der Hochwälder voert door velden, beekdalen en zonovergoten gemengd bos – 9,3 km vol stille momenten.

Sommige tours blijven je wekenlang bij. De Traumschleife Der Hochwälder is er zo een. Niet vanwege spectaculaire toppen of kloven – maar vanwege deze rustige, bijna meditatieve afwisseling van open land en bos, van licht en schaduw, die zich over 9,3 km ontvouwt.

Start: grindpad, wijd uitzicht, eerste hoogzit

De weg begint – ik ben kort na de middag vertrokken – met een breed grindpad dat zich door open velden slingert. Rechts een hoogzit aan de bosrand, links loofhout, daarachter een wijds dal. Het licht staat nog hoog, de lucht is strakblauw. Na een paar honderd meter gaat de route over op een zonovergoten weidepad direct langs de bomenstrook – lange schaduwen, satijngroen gras, geen mens te bekennen. Precies zo begint een goede tour.

Open velden, pas gemaaide weiden, open plekken in het bos

Het middelste deel van de lus wordt gekenmerkt door deze voortdurende afwisseling: wijds weidelandschap onder een open hemel, dan weer een smal pad dat zich slingert tussen varens, wilde kruiden en oude houten palen. Waar zojuist nog de zon op een pas gemaaid veld valt, sta je even later onder het bladerdak van een oud gemengd bos waar het licht slechts gefilterd doorheen valt. Dit contrast maakt de tour.

Op een open plek in het bos duikt een smal houten loopbrug op die vanuit de schaduw naar het licht van een wildbloemenweiland leidt – een detail dat ik nog lang niet zal vergeten. Zulke overgangen van donker naar licht zijn moeilijk te fotograferen, maar makkelijk te voelen.

Het stuwmeer: spiegelend water, riet in tegenlicht

Het hart van de tweede tourhelft is het stuwmeer. De weg start en eindigt bij de toeristeninformatie direct aan het Stausee Losheim – wie dat weet, kan daar ook goed parkeren. Als je na de bospassage het meer weer tegenkomt, is het effect enorm: spiegelend water voor sappig groen gemengd bos, blauwe lucht, absolute stilte op een lichte bries na. Ik heb hier een tijdje gestaan en gewoon gekeken.

Vlak daarvoor, nog in het riet aan de oever, valt warm zijlicht op de halmen en dompelt alles onder in een zachte goudtoon – dat is het beeld dat de tour voor mij symboliseert. Wie een statief bij zich heeft, moet het hier uitpakken.

Een kleine insidertip: de Traumschleife Der Hochwälder loopt op een deel van zijn route parallel aan de Saar-Hunsrück-Steig – wie na de ronde nog zin heeft, kan spontaan een korte verlenging toevoegen zonder veel te hoeven navigeren.

Praktische info in één oogopslag

• Lengte: 9,3 km, rondweg
• Hoogteverschil: Slechts circa 110 hoogtemeters (min. 324 m, max. 434 m) – aangenaam gematigd, nauwelijks veeleisende stijgingen
• Startpunt: Toeristeninformatie aan het Stausee Losheim am See (Saarland), parkeerplaatsen direct ter plaatse aanwezig
• Bereikbaarheid: Met de auto via de B268 richting Losheim am See; met bus R1 vanaf Merzig Bahnhof naar Losheim Bahnhof, dan ca. 20 min. lopen naar het startpunt
• Eten en drinken: Bij het stuwmeer zijn meerdere restaurants en cafés – de Seegarten leent zich goed voor een pauze na de tour
• Beste seizoen: Het hele jaar begaanbaar; zomer ideaal voor het satte groen en rietfoto’s, herfst voor kleuren in het gemengde bos
• Uitrusting: Stevige wandelschoenen aanbevolen – bij nat weer kunnen bepaalde padgedeelten glad zijn; water meenemen, geen bron onderweg
• Beoordeling: Het Deutsche Wanderinstitut heeft de tour beoordeeld met 77 belevingspunten – een kwaliteitskenmerk dat hier echt klopt

Voor wie is de tour de moeite waard?

Voor iedereen die geen zin heeft in drukke massa’s, maar toch goed gemarkeerde paden waardeert. Gezinnen met oudere kinderen komen hier net zo goed aan hun trekken als fotografen die rustige natuurmotieven zoeken. Het hoogteverschil is overzichtelijk, de routevoering logisch – je kunt ontspannen rondkijken in plaats van voortdurend op de navigatie te letten. De tour ligt in het Saarland, in het gebied van het Saarschleifenland, en wie de Hunsrück als wandelgebied nog niet kent, vindt hier een zeer goede inleiding.