Mos, Felsenmeer en Keltenkunst – wandeling Skulpturenweg Cerda Celtoi bij Nonnweiler

De Skulpturenweg Cerda Celtoi voert door vochtig herfstbos, over een wild Felsenmeer – en laat duizenden jaren Keltische geschiedenis voelbaar worden.

Tussen mosbos en steenzee: wat je op deze ronde kunt verwachten

Nauwelijks ben je het bos ingedoken of je merkt het: hier gebeurt er iets met je. Al de eerste stappen op de Keltischer Skulpturenweg Cerda Celtoi bij Nonnweiler, Landkreis St. Wendel, hebben niets te maken met een gewone boswandeling. De bodem is vochtig, het mos gloeit in een diep groen dat zelfs op bewolkte herfstochtenden bijna onwerkelijk aandoet. Beukennootjes liggen opengebarsten tussen kussens van sterrenmoes, bruine bladeren kleven nat op de bosbodems. Het licht valt diffuus door het bladerdak – gedempt, stil, op een of andere manier geconcentreerd.

De route meet 3,8 km en overwint daarbij zo’n 120 hoogtemeters – van het startpunt op ongeveer 502 m gaat het omhoog tot circa 627 m. Kort, maar geen wandelpad: het terrein wisselt abrupt, en met name het middenstuk op het Felsenmeer vraagt volle aandacht.

Door het mosbos – de eerste stappen

De ingang loopt door diep loofgemengd bos. Wie langzaam gaat en de blik naar beneden richt, ontdekt een microwereld: mosrozetten op donkere boomschors, felgroene kussens op machtige beukensstammen, fijne details die je anders gewoon over het hoofd ziet. Ik heb hier minstens twintig minuten meer nodig gehad dan gepland – gewoon omdat de bosbodem zoveel te vertellen heeft. Dat hoort bij dit pad.

Ergens tussen de bomen duiken ze op: de sculpturen van het project Cerda & Celtoi. 18 hedendaagse kunstenaars uit 15 Europese landen hebben tussen 2005 en 2007 werken gemaakt die het Keltische verbinden met hedendaagse kunst – voornamelijk uit regionale zandsteen, maar ook uit hout en ijzer. Je struikelt er bijna over, zo natuurlijk doen ze aan in het bos. Een moderne runensteen hier, een stenen hart daar. Je moet kijken om ze te zien.

Het Felsenmeer – voetvastheid is verplicht

Dan komt het stuk dat deze wandeling werkelijk onverwisselbaar maakt: het Felsenmeer. Hoekige, grijs-groene stenen zover het oog reikt, daartussen een smal pad – of soms ook geen. Van hierbovenaf opent zich het uitzicht op het dal, en op de achtergrond staan de witte windmolens op een rij. Dit contrast – oeroud kwartsietgesteente, moderne energie-installatie – is een echt beeldmotief, en ik heb het statief meer dan eens opgezet.

Een paar stappen verder biedt de helling een wijds uitzicht op het Saarland dat bij helder herfstweer ver reikt. Langzaam traverseren is hier het gebod: het hoekige gesteente laat zich niet vermoeden, maar moet worden afgetast. Stevig schoeisel is geen optionele tip, maar een echte voorwaarde.

De Ringwall – geschiedenis onder een bladerdak

Aan het bovenste uiteinde van het Felsenmeer opent de weg zich weer in rustiger bos. Brede beuken flankeren het pad, het licht valt schuin door het herfstblad. Wie weet waarover hij loopt, gaat hier langzamer: dit gebied behoort tot de omgeving van de Hunnenring, een van de belangrijkste Keltische ringwallen ten noorden van de Alpen. De machtige stenen wallen die het plateau ooit beveiligden, zijn vandaag nog zichtbaar – als lange, met bomen begroeide ruggen in het bos die duidelijk boven de gewone bodem uitsteken. Op informatieborden langs de weg is te lezen hoe het leven hier meer dan 2000 jaar geleden er mogelijk uitzag.

Praktische informatie voor de tocht

• Startpunt & parkeren: de bosparkeerplaats aan de Ringwallstraße in Nonnweiler-Otzenhausen is gratis en ligt direct bij het begin van de route. Alternatief: parkeerplaats bij de Europäische Akademie Otzenhausen, Europahausstraße 35.
• Bereikbaarheid: via de A1 richting Trier, afrit Nonnweiler, dan richting Otzenhausen.
• Uitrusting: stevig wandelschoeisel is verplicht – vooral op het Felsenmeer. In de herfst is de bosbodem glad. Stokken helpen bij de afdaling.
• Eten en drinken: in Otzenhausen is een café-restaurant; als alternatief biedt de Europäische Akademie Otzenhausen soms een koffiebar aan – vooraf controleren.
• Beste seizoen voor foto’s: herfst en vroege zomer. In de herfst gloeit het mos, het Felsenmeer toont zich zonder dicht blad, en de vergezichten zijn helder. ‘s Avonds tussen 17 en 18 uur dompelt het laatste licht de beukenbossen in gouden strepen.
• Met kinderen: de sculpturen zijn een echte trekpleister – wie de tocht langzaam aanpakt en tijd geeft om te zoeken, kan kinderen goed meenemen. Het Felsenmeer vereist echter een zekere voetvastheid, ook bij de kleintjes.

Conclusie

3,8 km die zich aanzienlijk langer voelen – in de beste zin. Wie langzaam gaat, goed kijkt en zich door de sculpturen laat ophouden, beleeft op de Skulpturenweg Cerda Celtoi een tocht die geschiedenis, kunst en natuur op de kleinste ruimte verbindt. Het Felsenmeer alleen is de tocht al waard. De rest is bonus.